این را می نویسم و بعد طلیعه ای را آغاز میکنم که ...
دلگیرم ،از خودم،خودم،خودی که ...
اگر این سه نقطه نبود...
باز هم ...
بعد از خدا به خودت میسپارمشان ...
ببخش که در وبلاگ خودت ننوشتم ...
خودت و خودم...
راستی مراقبشان باش...
نکند کسی چیزی بگوید و دلشان بگیرد...
نکند تنها بمانند...
به زودی برمیگردم ...
فقط این چند روزی که نیستم ...
خیلی مراقبشان باش...
خیالم راحت است ...
خدا که هست...
تو هم هستی...

به یاد دارم ، تصویر پسر بچه ای معصوم و زیبا و خجالتی را ،نامش علی بود ؛ می گفتند پدر و مادرش وضع مالیشان خوب نیست تا وقتی که  دبستان بود؛  پدربزرگ جانباز و مهربانش کمکش می کرد . ولی مگر پدر بزرگ چقدر توان دارد ، بچه است و پدر و مادرش را می خواهد .ای کاش هیچ وقت ...
دیروز خبر دادند در دهستانشان توسط یکی از رفقایش کُشته  شده ؛ ناخوداگاه  به ياد اين فرمايش رسول الله(ص) كه: "كلكم راع و كلكم مسئول عن الرعية" افتادم .و دنیا بر سرم خراب شد .من و مسئولین غیر مسئول چه میدانیم از فقر ، از محرومیت ، از استضعاف ...وای بر من ...وای بر من ...اینبار دیگر از خداوند هم خجالت میکشم که بگویم مرا ببخشد .
من فقط همین یک علی را می شناختم که در این وضع محرومیت مادی و فرهنگی و تربیتی بود ، کاش  زودتر از اینها به یادش می افتادم و کمکش میکردم .
اميرالمومنين علي (ع) فرمود: اگر در محدوده ي حكومت اسلام، خلخال از پاي دختر يهودي بَركنند و كسي بشنود و از غصه بميرد، رواست!
دختر یهودی که هیچ ، اگر علیِ هم دین من هم مظلوم واقع شود تنها کاری که با دیدن مظلومیتش انجام میدهم شاید قطره ای اشک باشد که برایش میریزم .مُردن  هم سعادت می خواهد که ، نداریم .
حال منم و یک حالت خجلت زدگی از خودم ،از خدای خودم،و از آنها که  تمام زندگیشان در خدمت محرومان بوده خاصه ابر مرد همیشه  زنده ی تاریخمان امام خمینی «ره» و امام خامنه ای «دامت برکاته ».
علی که در این دنیا که  آرامش نیافت امیدوارم در آن دنیا آرامش یابد .
                          به قبرستان گذر کردم کم و بیش      بدیدم قبر دولتمند و درویش 
                          نه درویش بی کفن در خاک رفته      نه دولتمند دارد یک کفن بیش

یک فوج پرنده کوه را سوزاندند...پرواز بسیار است اما بعضی پروازها را باید به خاطر سپرد. بعضی پرواز ها اسمان را زیبا می کند خاصه اگر اسمان بافه ای مه در بغل گرفته باشد و برف باریدن. اتش زدن کوه شکوهی دارد  استواری خود را به رخ کوه کشیدن. اه پرنده های جسور... پرنده های جسور ... لابد به رهایی فکر می کردید. وقتی که پرتان شعله ای بود بر غرور و کهنسالی کوه و اکسیژن نفس های طوفان  به شعله وری بالهایتان می افزود .لابد در اوج رهایی  باران را فهمیده بودید آزادی را ...درختها را... زمزمه می کردید:

قمری شده ام به اسمان خو بکنم
 در فرصت شاخه ها هیاهو بکنم 
 ای مرگ فقط دقیقه ای حوصله کن
این سیب قشنگ و سرخ را بو بکنم

 و باز شعله های بالتان بر کهنسالی کوه بود و کویری بی مقدار که در نگاهتان برهوتی پر از هیچ تصویر می شد و :

 ماندن وسط کویر چون صرف نداشت
 پرواز شما پرنده ها حرف نداشت
 خورشید نبود لایق دیدنتان 
حتی اگر این کوه سیه برف نداشت 

 و فردای ان شب شرمسار روزنامه ها تیتر زده بودند : 
                      
یک فوج پرنده کوه را سوزاندند
 سر امدن ستوه را سوزاندند
  انقدر وسیع بود کوچید نشان
   که هیمنه ی شکوه را سوزاندند

 و ان سال ...ان روز ...ان ساعت ...ساعتهای اولیه بامداد پنج شنبه اول اسفند مصادف با عید سعید غدیر خم و روزهای پایانی سال و  برگزاری دومین دور انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا خبر دردناک دهان به دهان در میان مردم کرمان منتشر شد... سقوط هواپیمای ایلیوشن روسی با 276 پاسدار جان بر کف لشکر 41 ثار الله... وقتی اسم شهدا رو از تلویزیون اعلام می کردند و زیر نویس می شد همه دعا می کردیم.........

ققنوس را رسيدن آتش كه مرگ نيست

بگذار زنند آتش و بسيارمان كنند!

آن روزها خبر از این همه امکانات مالی و بودجه و تراز های مالی نبود .همه همراه و همدل بودند چون کسی پیدا نمی شد که عشق مقام و ثروت  افق های دیدش را محدود به خودش کند و دیگران را نبیند .آن روزها رهبر فرزانه مان دلتنگ نبود .چقدر سخت است که در نظام جمهوری اسلامی و زیر پرچم اسلام،حتی یک نفر هم  پیدا شود و همه ی آرمانها ی انقلابمان را فراموش کند .حب جاه و مقام  که  لبریز شود .آدمی را از عرش هم که باشد به فرش می کشاند .
اما این  معدود افرادی که در منجلاب هوای نفس قرار می گیرند نمی توانند و نخواهند توانست به مقاصد پلید مادی شان برسند و همه ی نقشه های شومشان فاش خواهد شد .آن هم به سادگی و به اندازه ی یک پلک بر هم زدن .
کاش چشمانشان  کمی بینا می شد و می دیدند .فصل رویش و زندگی را ، فصلی که با آمدن هزار بهار متوالی هم اینچنین زیبا  نمی نمود.فصلی مملو  از حیات و زندگی.فصلی که جهان شاهد بی بدیل ترین مردمان در طول تاریخ است.مردمانی بزرگ و شرافتمند و ولایی.
و به فرموده ی رهبر گرانمایه مان زعیم عالیقدر امام خامنه ای (روح و جانم به فدایش) دهه ی  چهارم انقلاب اسلامی ایران ،دهه  ی رویش ها و نویدهای بزرگ در جهت رسیدن به افق های پیشرفت .انشاالله.
آیا کسی هست که بتواند این همه بهارو زندگی را به خزان و مُردگی تبدیل کند ؟!
محال است ،محال است ،مگر ما مُرده ایم؟!

پ ن 1:بر فراز نیزه ها یک سر غرق به خون نگران زینب است ..نگران زینب است ..بناز ای گل که نازی نازنینی دوستتدارم ..صفای گلشنی عشق آفرینی دوستتدارم..دوستتدارم
پ ن 2:این روزها عجیب مرا دعوت میکنند به کاندیداتوری انتخابات مجلس ..البته بماند که چطور با لیسانس میخواهند مرا کاندید کنند..لیسانسی که هنوز مُهرش زده نشده ..چه برسد به اینکه خُشک شده باشد ..

مرگ پایان زندگی نیست .
مرگ آغاز حیاتی دیگر است .
حیاتی بی مرگ و مطلق .
حقیقت این عالم فناست .
و انسان را نه برای فنا ؛ بلکه برای بقا آفریدند ..